Inne miasto inne zycie Another City Another Life

Another City, Another Life - of the Archives

2009-08-30T07:14:00.000-07:00

A series of screenings and public talks: Wro 09: Expanded City, Wroclaw; Rotor, Graz; Gallery One, Yerevan, Vilnius COOP: gaps, fictions and practices at the The X Baltic Triennial of International Art, Vilnius

The programme consisting of photo and video works and documentation of artistic actions is conceived as a modified and extended version of an archive accompanying the project Another City, Another Life (www.ancity.blogspot.com), which took place in Warsaw in 2008.
The aim of the archive is to map, how do contemporary artists represent and engage in spatial, esthetical, social and political regimes that have been developed in various cities of East Europe since the decisive changes at the end of the 1980s, early 1990s began.
The archive is constructed loosely around several thematic questions. What are contemporary consequences and potential of the abandoned ideas of the revolution, communism and of socialist modernity, that were implemented in urban planning and collective identities? What kind of new collective bodies, or shared experiences can emerge now in this context? Are there any new possibilities for the “lived”, subjective experiences of inhabiting the cities? How is the dialectic of destruction and building inscribed in diverse material layers of cities related to the memory work and to the processes of constant (re)writing/actualization of history? What is omitted, excluded in historical narrations and current images of the post-socialist cities, what kind of strategies do the artist use to render visibility to these phenomena? How do the artists position themselves within the ambivalent field of cultural production, what role can they play in the economy (symbolical capital), public and political spaces of cities undergoing transformation? Finally can the economical “grey zone”, in which - despite the rhetoric of cultural capitalism - many artists in the post-socialist countries still function, be transformed into an experimental fieldwork offering possibilities to break away from using art for the economic productivity?
.

The selection includes works by Vahram Aghasyan, Chto Delat?, Škart, Zbyněk Baladrán, Mona Vătămanu & Florin Tudor, Khinkali Juice, Miklós Erhardt, R.E.P., Voina, Angelika Fojtuch, Karol Radziszewski,Grigor Khatchatryan, Lusine Talalyan amongst others

the book "Another City, Another Life" is out

2009-08-19T14:09:00.000-07:00

Benjamin Cope, Joanna Sokołowska, Inne miasto, inne życie, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2009

Skoro upadek komunizmu był istotnie rewolucją, to czy spowodował także rewolucję w organizacji przestrzeni miejskiej? Jak tkanka miejska odpowiada na obietnice życia po komunizmie? Jaką rolę gra sztuka w tym układzie miejskim? I czy potrafi coś zmienić w życiu współczesnych miast? W projekcie Inne miasto, inne życie naszym celem było użycie sztuki jako eksperymentalnego narzędzia, by dowiedzieć się więcej o miastach w regionie określanym mianem Europy Środkowo-Wschodniej, a w szczególności o Warszawie. Jak postrzegają artyści porządki przestrzenne, estetyczne, społeczne i polityczne zaistniałe w miastach tego obszaru po przemianach rozpoczętych na przełomie lat 80. i 90. minionego wieku?
Książka dokumentuje prace artystów z Polski i innych krajów z tak wyobrażonej mapy zrealizowanych w trakcie eksperymentalnego projektu realizowanego między kwietniem a wrześniem 2008. Część z nich powstała w Warszawie, a część zaprezentowana została w formie archiwum prac z innych miast tej części Europy. Jest to dokumentacja szeregu wydarzeń i bardzo różnorodnych interwencji, poprzez które artyści próbowali zmierzyć się z „innym miastem”.

If the fall of communism was indeed a revolution, what kinds of organisation of the space of cities does it propose or imply? How has the fabric of the city responded to the promises of post-communism? What role does art play in the new urban configuration? Can art change anything in the life of contemporary cities? Our aim in the project Another City, Another Life was to use art as an experimental tool to try to learn more about cities in the region referred to as Central and Eastern Europe, and in particular Warsaw. How do contemporary artists perceive, represent and engage in spatial, esthetical, social and political regimes that have been developed in various cities of East Europe since the decisive changes at the end of the 1980s, early 1990s? This book is a record of works by artists from Poland and other countries cities on the map thus sketched, It is a documentation formed in the course of an experimental project that ran from April — September 2008. The majority of the works were created in Warsaw, while another section is comprised of an archive of artistic interventions from other cities in this region. The book is thus a record of a series of events and very varied interventions through
which artists attempted to explore the nature of the ‘other city’ and test strategies for bringing about change.

Murale Twożywa

2008-09-22T04:40:00.000-07:00

Fot. Karolina Vyšata

budynek Wojewódzkiej Stacji
Sanitarno-Epidemiologicznej

ul Żelazna 76, Warszawa

Między 15 a 18 września powstała ostatnia praca w ramach programu Inne miasto, inne życie. Tym razem do współpracy zaprosiliśmy grupę Twożywo. Po długim wyczekiwaniu na pozwolenie ze strony władz miasta na zajęcie 9 metrów chodnika i pomimo niesprzyjającej aury udało się sfinalizować projekt.

Wielkie podziękowania należą się WSSE, a zwłaszcza panu Waldemarowi Łacie, których cierpliwość i chęć współpracy umożliwiła realizację dzieła.

Grupa artystyczna Twożywo w składzie Mariusz Libel i Krzysztof Sidorek.
Wrzesień 2008, Warszawa

Mural Twożywa porusza ważną dla miasta kwestię
— czystości, dlatego miejsce jej wykonania nie
jest przypadkowe.
Projekt został namalowany na ścianie instytucji
zajmującej się szeroko pojętą higieną i zdrowiem,
dlatego odwołuje się częściowo do tej misji, ale nie
tylko do niej. Czystość rozumiana jest jako warunek
efektywnej organizacji ludzkich skupisk, swoiste
przykazanie cywilizacyjne, w kulturze zaś jako
idea przyświecająca poszukiwaczom czystej formy
w niezrozumiałym chaosie. W skrajnych postaciach
potrzeba czystości zmienia się w nerwicę natręctw
w przypadku jednostek, a w skali społeczeństw —
w neurozę totalitaryzmu. W codziennym życiu każdy
może obcować ze sterylnymi, odczłowieczonymi
przestrzeniami ze szkła i metalu, które mają się kojarzyć
z dostatkiem.

CLEANNESS?
location: 79 Żelazna Street, Warsaw
The mural by the artistic group Twożywo was painted
on the wall of the building of the Regional Sanitary-
Epidemiological Station at 79 Żelazna Street.
This last work to emerge in the context of the project
raises an essential and often overlooked question for
the city: cleanness. It is this that explains the unusual
choice of location for the work.
The project was painted on the wall of an institution
dealing with hygiene and health in the widest
sense, and thus in part it refers to the institution’s
mission, but not only to this. Cleanness, understood
as a condition of the effective organisation of an
agglomeration of people, can be seen as a civilisational
obligation — in culture there is the idea of
seeking pure form in a chaos of misunderstanding.
In extreme forms this can transform in individuals
into obsessive-compulsive disorders, and on a social
scale into the neurosis of totalitarianism. In everyday
life, all of us come into contact with sterile, dehumanised
spaces of glass and metal, which are supposed
to be associated with success.

We thank the Regional Sanitary- Epidemiological Station for their cooperation in the realisation
of this project

wystawa do 17.08.2008

2008-07-31T07:14:00.000-07:00

Wystawa Inne miasto, inne życie w Małym Salonie Zachęty została przedłużona do 17 sierpnia.

The exhibition Another City, Another Life will be on view until August 17 in the Mały Salon of Zacheta gallery

BERGAMOT

2008-07-30T06:58:00.000-07:00

performance

środa 30 lipca, godz. 18

ul. Marszałkowska 104/122, Autorska Galeria Ewy Tudorskiej, witryna sklepu Sezam , Warszawa

http://fotoartaddict.blogspot.com

Performans grupy Bergamot był kontynuacją kilku
poprzednich. W 2006 roku w Centrum Sztuki i Biznesu
Stary Browar w Poznaniu członkowie grupy
Raman Tratsiuk i Volha Maslouskaya obrzucali się
monetami, stojąc naprzeciwko siebie. W tym samym
roku przedstawili zmodyfikowaną wersję tego działania
na festiwalu Out, Or?, z udziałem mieszkańców
jednej z kamienic położonych nad Wartą w Poznaniu.
Widzowie oczekujący na performans zostali obsypani
monetami wyrzucanymi z okien przez mieszkańców
domu.
W Warszawie akcja odbyła się w galerii Ewy Tudorskiej,
zlokalizowanej w dość zaskakującym miejscu,
a mianowicie w witrynie domu towarowego Sezam
przy ulicy Marszałkowskiej. Volha Maslouskaya
siedziała naprzeciwko Ewy Tudorskiej, obrzucając
ją monetami, ta zaś sugestywnie odgrywała swoją
rolę: chwytała monety, protestowała, odrzucała je,
zamieniała partnerkę w żywą instalacje, sięgała po
trzymanego przez nią kota itd. W ten sposób na
oczach warszawskiej klienteli centrów handlowych
sztuka współczesna i sztuka komercyjna komunikowały
się, dokonywały wymian i walczyły z ucieczką
kapitału.
wystąpiły: Ewa Tudorska i Volha Maslouskaya
dokumentacja performansu: Bergamot, Życie organiczne,
2008, wideo, kamera: Daniel Malone, Raman
Tratsiuk

location: Ewa Tudorska’s Gallery, Marszałkowska
street 104/122, Sezam shop window, Warsaw
The performance was the continuation of a series of
previous performances. In 2006, at the Stary Browar
Art and Business Centre in Poznań Roman Tratsiuk
and Volha Maslouskaya stood and threw money at
each other. In the same year at the Out, Or? Festival,
they modified the action by engaging the inhabitants
of a free-standing block of flats by the River
Warta in Poznań. Spectators of the performance sitting,
waiting in front of the block of flats had money
showered on them out of the block’s windows by
the inhabitants.
In Warsaw, Bergamot’s action took place in the
window of Ewa Tudorska’s art gallery in the surprising
location of the display windows of the Sesam
shop on Marszałkowka Street. Here Volha Maslouskaya
sat opposite Ewa Tudorska throwing coins at
her, while the latter vibrantly played her part, catching
coins, remonstrating, throwing them back,
turning Volha into an installation, reaching for her
cat, etc. Thus, under the gaze of Warsaw’s shopping
public the worlds of contemporary and commercial
art communicated, exchanged or fought with the
flight of capital.
performed: Ewa Tudorska and Volha Maslouskaya
performance documentation: Bergamot, Organic
Life, 2008, video, camera: Daniel Malone, Raman
Tratsiuk
Bergamot | Organic Life, performance

Piotr Sakowski Dowód osobisty

2008-07-23T08:22:00.000-07:00

fot. dzięki uprzejmości artysty

Praca p.t.„Dowód osobisty” zrealizowana w formie plakatu rozklejanego na słupach ogłoszeniowych, pojawiła się w Warszawie na skrzyżowaniu ul Królewskiej i Marszałkowskiej, zaraz przed granicami dawnego Getta Warszawskiego. Jest to przestrzeń mentalna, historyczna, która realnie nie istnieje a jednak jest wpisana w tożsamość fizyczną fenomenu stolicy. Do tej przestrzeni, jej charakteru, siły oddziaływania odnoszę się, przy czym interesuje mnie nie tylko w kontekście historyczno-społecznym, również tym pragmatycznym oraz prywatnym, subiektywnym.
Pozostając sobą, staję się jednocześnie medium głosów z przeszłości. Sięganie do historii, z jednej strony, służy mi ocalaniu od ostatecznego zapomnienia tego, co minęło, z drugiej - pomaga w zrozumieniu istnienia i sensu własnej egzystencji. Odnalezione, prywatne historie wypełnione są rojem szczegółów, które same przez się godne są istnienia, które- jeśli już zaistniały- to chcą istnieć dalej, chcą być pamiętane. Praca jest zatem zapisem współistnienia żywych i umarłych.Sięganie do narracji z przeszłości ożywia je, broni przed powtórną śmiercią,czyli zapomnieniem.
Na jednym z poziomów interpretacji, odwołuję się do pojęcia dowodu tożsamości jako możliwości określenia jednostki w konkretnym polu społecznym, prawnym.W psychologii będzie to potwierdzenie jednostki zdolnej do podejmowania samodzielnych wyborów i ponoszenia za nie konsekwencji. Na kolejnym planie pojawia się tomik wierszy Henryka Grynberga pod identycznym tytułem.
Staram się uporać z problemem relacji między tym, co tekstualne, dyskursywne a tym ,co zmysłowe,percepcyjne, zwracając uwagę na konkret rzeczywistości poprzez efemeryczne medium –słowo. Słowo może stwarzać przestrzeń i ja zamierzam odtworzyć,przywołać taką przetrzeń w kontekście każdej osoby, która zetknie się z pracą. Przestrzeń wewnetrzną, kameralną, która promieniuje na zewnątrz i może stwarzać pole społecznego porozumienia.

Piotr Sakowski

location: advertising pillar, the crossroads of Królewska and Marszałkowska Streets, Warsaw
The work titled Personal ID realised in the form of a poster stuck on advertising pillars, appeared in Warsaw on the crossroads of Królewska and Marszałkowska Streets, just in front of the entrance to the former Warsaw ghetto. This is a mental, historical and physical space that in reality does not exist and yet is inscribed into the physical identity of the capital.
I make reference to this space, to its character, not only in a socio-historical context, but also in a subjective, pragmatic sense. Remaining myself, I at the same time become a medium for voices with the past. Making reference to history is necessary, on the one hand, to save that which is past from being forgotten and, on the other, it also it helps in understanding life and making sense of one’s own existence. Discovered, private histories are full of details that in themselves deserve to exist, that, if at some point they have existed, want to exist further,
want to be remembered. The work is therefore a record of the co-existence of the living and the dead. Reaching for a narration from the past I save it from a second death, that is being forgotten. On one level, I make reference to the concept of personal id’s as a way of identifying an individual in a concrete social field, that of the law. In psychology, it suggests the confirmation of an individual capable of making independent decisions and dealing with their consequences. On a further level, there is a book of poems by Henryk Grynberg of the same title.
I try to engage with the problem of the relations between what is textual, discursive and what is available to sense perceptions, turning attention to concrete reality through an ephemeral medium — words. Words can create spaces and I aim to open, call forth such a space in the context of each person who comes into contact with the work. The internal space is a private one that flows outward and can create a field of social understanding.

Piotr Sakowski

JOANNA RAJKOWSKA Złoto i srebro; Spluwaczka

2008-07-21T03:57:00.000-07:00

W związku z projektem Inne miasto, inne życie Joanna Rajkowska zrealizowała nowy film wideo Złoto i srebro i obiekt Spluwaczkę. Film można oglądać na wystawie w Małym Salonie Zachęty, Spluwaczkę - przy placu Konstytucji w Warszawie.

Joanna Rajkowska, Złoto i srebro, kadry filmu wideo, 2008

…No i oni te kufry załadowali wszystkim, co było wartościowe. W nocy po cichu poszli i je zakopali. Wtedy ile ja miałem? 9 lat, 8-9 lat. Widziałem, jak wykopali dwa głębokie doły i te skrzynie z uchwytami położyli, czymś przykryli i zasypali ziemią.

A pamiętasz, co tam było w tych skrzyniach, co tam wkładali?

To, co pamiętam to wszystkie srebrne zastawy, jakie miał Lazzarini i to, co ocalało z naszego zburzonego domu w Warszawie na Marszałkowskiej. Jakieś zwinięte obrazy wiem, że też były, płótna wyjęte z ram, zwinięte i schowane w skrzyniach, ale co więcej - nie pamiętam…

…On był strasznym hazardzistą, strasznym, grał we wszystko, w co tylko mógł. Mógł sobie na to pozwolić przed wojną jako wielki dziedzic. Ze swoim szwagrem, czyli moim dziadkiem, który również był hazardzistą, co roku jeździli do Monte Carlo. Kiedyś wygrali ogromną fortunę, to kupili tutaj w Warszawie bodajże ten pałacyk na rogu Pięknej i Alej Ujazdowskich, który po roku przegrali z powrotem. Ale rok się nim cieszyli…

…Ponieważ ludzie nie mieli pieniędzy, bo pieniędzy zaraz po wojnie nie było, więc Rosjanie […] płacili tym, co wywieźli z Niemiec czyli biżuterią bransoletkami, brylantami, pierścionkami, to co po prostu naszabrowali. Jeden z tych Rosjan pamiętam, chyba wysokiej rangi oficer zamówił sobie wszystkie złote zęby z przodu, żeby były widoczne. Rzucił garść pierścionków na biurko i powiedział „proszę mi z tego zrobić zęby”. A ojciec namówił technika, żeby zrobił z klamki (tam były takie poniemieckie klamki z mosiądzu w złotym kolorze), żeby zamiast tego złota przetopił tą klamkę. No i przetopił. No i założyli mu te zęby, a on był bardzo zadowolony ten Rosjanin. Ale ponieważ było wiadomo, że to będzie zachodziło takim brzydkim kolorem, takim zielonkawym, więc dał mu butelkę ówczesnego sidolu, szmatkę i mówi, że tak raz na tydzień musi sobie te zęby przeczyścić…

…Lata leciały, zacząłem chorować na kręgosłup. Poszedłem do szpitala, to przeszedłem na rentę. Renta była bardzo śmieszna, to było 550 zł i taką samą dali mi emeryturę. Ciężko nam wtedy bardzo było. I wtedy zaczęliśmy sprzedawać rzeczy, które były naszymi rodzinnymi pamiątkami. Piękny obraz w Warszawie sprzedałem za takie pieniądze, że kupiliśmy sobie samochód i mogliśmy z tych pieniędzy jeszcze przez rok swobodnie żyć…

…Ale ty przegrałeś, miałeś cztery damy.
Ja miałem cztery walety, a mój przeciwnik miał cztery damy.

Film wideo Joanny Rajkowskiej Złoto i srebro jest zapisem wycieczki ojca artystki Andrzeja Rajkowskiego do miejsc, które są związane z ich rodzinną historią. Opowieść ta skupia się na rozpamiętywaniu minionej fortuny, na przemian zdobywanej i traconej przez namiętność do hazardu podzielaną przez większość mężczyzn w rodzinie. Bohater odwiedza pl. Konstytucji, gdzie stał jego dom (zburzony w czasie wojny) mieszczący także zakład dentystyczny i szulernię, prowadzone przez jego dziadka, Hotel Bristol – miejsce zabawy w dawnych czasach, Żyrardów, w którym mieścił się majątek jego krewnego. Wyposażony w wykrywacz metalu i łopatę w okolicach Żyrardowa poszukuje śladów zakopanej przez rodzinę podczas wojny skrzyni z kosztownościami. W pamięci bohatera, w jego opowieściach o tragikomicznych wydarzeniach z przeszłości, historia, w tym wojna i zmiana systemu politycznego jawią się jako jedne z wielu pechowych zakrętów losu, jak przegrana w karty.

Scenariusz, reżyseria, montaż: Joanna Rajkowska
Kamera: Rafał Żurek, Leszek Molski
Dźwięk: Iwo Klimek
Producent: Zachęta Narodowa Galeria Sztuki

Dziękujemy Hotelowi Le Meridien Bristol i sklepowi Militaria.pl w Warszawie za pomoc w realizacji filmu

Spluwaczka, 2008
Realizacja: Marcin Plaszczyk

fot. dzięki uprzejmości artystki

Obiekt jest kopią spluwaczki dentystycznej pochodzącej z zakładu pradziadka artystki.
Został umieszczony na pl. Konstytucji w Warszawie, tam gdzie stał dom jej pradziadka zniszczony w czasie wojny. Miejsce to jest jednym ze znaczących punktów w narracji bohatera filmu Złoto i srebro.
Oryginalna spluwaczka była wykonana z marmuru, ze srebrnymi elementami i rzeźbionymi ozdobami i zdradzała zamiłowanie do przepychu jej właściciela.

Inne miasto, inne życie (www.ancity.blogspot.com):

Joanna Rajkowska has made a new film Gold and Silver and an object the Spittoon.
The film can be seen at the exhibition in the Mały Salon in Zachęta, the Spittoon on Plac Konstytucji.

Joanna Rajkowska’s film Gold and Silver is the record of a trip by the artist’s father Andrzej Rajkowski to places which are linked to their family history. The tale is based around the remembering of former fortunes, alternately gained and lost through the passion for gambling shared by the majority of men in the family. The hero visits Plac Konstitucja, where the family home once stood (destroyed during the war) housing also a dentist’s and a card den run by an uncle, the Hotel Bristol – a place of recreation in former times, and Żyrardów where his family’s possessions were stored. Equipped with a metal-detector and a spade, he searches in the environs of Żyrardów for traces of a case in which the family buried their valuables during the war. In the hero’s recollections, in his tales of the tragic-comic events of the past, history, war and changes of political system notwithstanding, appears just as so many unfortunate twists of fate, like losing at cards.

Scenario, direction, editing: Joanna Rajkowska
Camera: Rafał Żurek, Leszek Molski
Sound: Iwo Klimek
Producer: Zachęta Narodowa Galeria Sztuki

We would like to thank the hotel Le Meridien Bristol and the shop Militaria.pl in Warsaw for their help in producing this film.

Spittoon, 2008
Realisation: Marcin Plaszczyk

The object is a copy of the dentist’s spittoon from the dentist’s cabinet run by the artist’s great-grandfather.

It has been sited on Plac Konstytucja in Warsaw, where stood the artist’ great-grandfather’s house before it was destroyed in the war. The place is one of the significant sites in the narration of the hero of the film Gold and Silver.
The original spittoon was made from marble, with elements of silver and sculpted ornamentation, and betrayed its owner’s fondness for magnificence.

ANNA NIESTEROWICZ

2008-07-15T02:27:00.000-07:00

Anna Niesterowicz

Projekt rzeźby

Planowana lokalizacja: Park Wielkopolski, Stara Ochota, Warszawa

wizualizacja/visualization Karol Czyż

"W 1936 r. zmarł król Egiptu Faud. Gdyby żył kilka miesięcy dłużej, być może w Warszawie stanąłby meczet

Nie ma już ulic Mekki i Medyny. Na dobrą sprawę nie było ich nigdy, choć widnieją na planach Warszawy z końca lat 30. Gdyby jednak powstały, zasługiwałyby raczej na miano zaułków niż ulic. Miały być króciutkie. Wytyczono je na skwerze między ulicami Reja, Dantyszka, Krzyckiego i aleją Wielkopolską. Ul. Medyny miała ciąć skwerek na połówki, Mekki - otaczać meczet....."

Jerzy S. Majewski, Niespełnione marzenia Tatarów, Gazeta Stołeczna nr 1, wydanie z dnia 02/01/2003 HISTORIA, str. 9

cały tekst http://miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34880,1244226.htm

projekt rzeźby można oglądać w Małym Salonie Zachęty na wystawie Inne miasto, inne życie

Projekt rzeźbiarski Anny Niesterowicz odnosi się do niemal zupełnie zapomnianego epizodu architektonicznej
historii Warszawy: projektu z końca lat 30. XX wieku zbudowania na Ochocie meczetu w miejscu
Zieleńca Wielkopolskiego, wyznaczonego ulicami Reja, Dantyszka, Krzyckiego i al. Wielkopolski, przy projektowanych
dwóch uliczkach o nazwach Mekki i Medyny. Według Jerzego Majewskiego1 była to inicjatywa
niewielkiej, lecz wpływowej grupy rodzin pochodzenia tatarskiego, które od stuleci mieszkały na terenie
dawnej Rzeczpospolitej, głównie w Warszawie i Wilnie, i choć świadome swojej odrębności, były doskonale
zasymilowane z resztą społeczeństwa. Wykształcona mniejszość tatarska wydawała własne periodyki, a wielu
jej przedstawicieli zajmowało wysokie stanowiska w administracji państwowej.
Ogłoszony przez pomysłodawców konkurs na budowę meczetu spotkał się z ogromnym zainteresowaniem:
prace przysłało 66 architektów. Zwycięski projekt Stanisława Kolendo i Tadeusza Miazka łączył nowoczesność
z tradycją. Ponieważ jednak zebranie funduszy na budowę świątyni przewyższało możliwości
finansowe warszawskiej społeczności tatarskiej, skierowano prośbę o pomoc do głów państw krajów arabskich.
Niestety, przedwczesna śmierć króla Egiptu Fuada I w 1936, a następnie wybuch II wojny światowej
przekreśliły nadzieje na realizację projektu.
Anna Niesterowicz stworzyła projekt instalacji rzeźbiarskiej, która miałaby być umieszczona na terenie
planowanego meczetu, i przedstawiła jej wizualizację w Zachęcie. W międzyczasie okazało się, że Burmistrz
Dzielnicy Ochota zgodził się na realizację instalacji na terenie Zieleńca Wielkopolskiego, jest więc nadzieja, że
ów zapomniany fragment wielokulturowej historii zostanie wkrótce upamiętniony w przestrzeni miasta.

Anna Niesterowicz

Project for a Sculpture
Planned Location: Wielkopolski Park, Stara Ochota, Warszaw

In 1936, King Faud of Egypt died. If he had lived a few months longer, perhaps Warsaw would have had a mosque.
“Mecca and Medyna Streets are no longer to be found here. In all honesty, they never were, but on Warsaw plans from the late 30’s they are visible. If they had become reality they would have been cul-de-sacs rather than streets. They were to be short. They were intended for the square between Reya, Dantyszka and Krzycki Streets and Wielkopolski Avenue5"
The full text is available in Polish http://miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34880,1244226.htm
The Project for the sculpture can be seen in the Zachęta Mały Salon as part of the exhibition Another City, Another Life

Anna Niesterowicz’s sculptural project makes reference to a generally overlooked episode from Warsaw’s
history: a project in the late 1930s to build a mosque on the square between the streets Reja, Dantyszka,
Krzyckiego and Wielkopolska Avenue, today’s Wielkopolski Park, on two new small streets to be called Mecca
and Medina. Jerzy Majewski recounts the project for the mosque as the initiative of a small, but influential
group of Tartar families who over the course of many centuries had become well assimilated into the society
of pre-war Warsaw, as also of pre-war Vilnius.1 This community was generally well-educated, publishing for
example their own journals, and comprised a number of high-ranking public officials.
The competition they launched for the building of the mosque was eagerly responded to: 66 leading architects
submitted entries and the winning project by Stanisław Kolendo and Tadeusz Miazek was one that
linked tradition with modernity. However, the funds required to assure the construction of the building were
greater than those available to the Tartar community in Warsaw, so dispositions were made to heads of state
in the Arab world. The untimely death of King of Egypt Fuad The First, in 1936, and then the outbreak of the
Second World War meant that this project was never realised, and central Warsaw does not have a mosque
as part of its traditional heritage.
Anna Niesterowicz made a project for a sculptural installation on the site originally designated for the mosque’s
construction, and a visualisation of this monument in situ was shown in Zachęta. However, the Mayor
of the Ochota District of Warsaw has agreed to a plan for the monument to be realised on the original site
in the Wielkopolski Park, and therefore there are high hopes that this forgotten moment of Warsaw’s multicultural
history will soon be commemorated in the space of the city.

ROMAN DZIADKIEWICZ PRZYGODY ALICJI

2008-07-13T10:23:00.000-07:00

ROMAN DZIADKIEWICZ
Przygody Alicji albo ontologia ażurowości, Warszawa 2008

W Małym Salonie Zachęty można oglądać materiały powstałe w wyniku tygodniowego warsztatu Romana Dziadkiewicza Alice's Adventures Under Ground [Podziemne przygody Alicji]. Punktem wyjścia dla tego kolektywnego researchu było przeniesienie figury Alicji z Krainy Czarów (a idąc za pierwotnym tytułem książki L. Carolla Alicji z Podziemia) do realnych, hybrydowych przestrzeni współczesnej Warszawy - tych podziemnych/ukrytych i tych widocznych, ale niezauważanych w ramach rutynowej konsumpcji miasta. Stworzony przez uczestników bohater zbiorowy Alicja odświeżał percepcje miasta, własnego w nim zanurzenia, detalu. Obserwował i stymulował paradoksy.

(Sur)realna podroż po Warszawie miała wiele etapów - przestrzennych i znaczeniowych. Wśród odkryć warto wymienić: zaburzenia skali (doświadczane i obserwowane, reprezentowane np. przez biżuterię na ciele miasta), wieloosobową szubienicę, totalną demobilizację, cienką różową linię i inne ażurowe formy kontroli i stymulacji zachowań w przestrzeni publicznej.

Uczestnicy warsztatów: Karolina Banachowicz, Marcelina Dereń, Mateusz Kula, Malgorzata Gajdemska, Weronika Bloch, Aleksandra Bąkowska, Anna Borys, Agnieszka Dębniak, Łukasz Kula-Orłowski, Sylwia Panufnik, Tomasz Dębski, Anna Gaik-Czasak, Katarzyna Borys

ROMAN DZIADKIEWICZ
Alice’s Adventures or an Ajour Ontology, Warsaw 2008

In Mały Salon of Zachęta there can be viewed materials produced as a result of a week-long workshop by Roman Dziadkiewicz Alice's Adventures Under Ground. The starting point for this collective research was the transposition of the figure of Alice in Wonderland (following the trope of the initial title of Lewis Caroll’s book Alice’s Adventures Under Ground) to the real, hybrid space of today’s Warsaw – to those spaces underground/hidden and to those visible, but unnoticed in the course of the routine consumption of the city. Created by the participants, the group hero Alice freshened up our perceptions of the city, of our immersion in the city and its details. Through the observing and stimulating of paradoxes.

This (sur)real trip around Warsaw had many stages – both in terms of space and meaning. Amongst the discoveries made should be mentioned: a disturbing of scales (experienced and observed, represented for example through the jewelry on the city’s brow), a many person gallows, a total demobalisation, a thin pink line and other ajour forms of control and the stimulation of behaviour in public space.

Workshop Participants: Karolina Banachowicz, Marcelina Dereń, Mateusz Kula, Malgorzata Gajdemska, Weronika Bloch, Aleksandra Bąkowska, Anna Borys, Agnieszka Dębniak, Łukasz Kula-Orłowski, Sylwia Panufnik, Tomasz Dębski, Anna Gaik-Czasak, Katarzyna Borys

KAROL RADZISZEWSKI SCIANA / WALL

2008-07-11T11:59:00.000-07:00

W Parku Świętokrzyskim w Warszawie, od strony ul. Emilii Plater na przeciw sklepu Emilia pojawiła się Ściana autorstwa Karola Radziszewskiego

In Park Świętokrzyski in Warsaw, near Emilia Plater street, in front of Emilia store there has appeared The Wall designed by Karol Radziszewski

fot. dzięki uprzejmości artysty
photo courtesy by the artist

TADEJ POGAČAR P.A.R.A.S.I.T.E. Public Sculpture Archive

2008-07-09T09:55:00.000-07:00

TADEJ POGAČAR

Inne formy PPSA (P.A.R.A.S.I.T.E. Public Sculpture Archive)

Archiwum pasożytniczej rzeźby publicznej

Przypadek Warszawy, 2008

fot. dzięki uprzejmości artysty/photo courtesy by the artist

Czy we współczesnych miastach istnieje jeszcze przestrzeń publiczna?

Najważniejsze obszary przestrzeni publicznej są używane jako miejsce spektaklu zachęcającego do konsumpcyjnego stylu życia.

Przestrzeń publiczna została zajęta niemal całkowicie przez przekaz komercyjny i stała się wielką platformą medialną. Życie społeczne we współczesnych miastach sprowadza się do robienia zakupów, a sfera publiczna została sprywatyzowana przez kapitał – ale to nie nowina.

Poszukujemy wszelkich pozostałych śladów po mieszkańcach miast.

Interesują nas następujące formy, jako wyraz subiektywizmu, indywidualizmu, prowizoryczności, przypadkowości:

- ciągle funkcjonujące, zanikające formy z przeszłości

- prowizoryczne i okolicznościowe zajmowanie przestrzeni publicznej

- indywidualne interwencje w przestrzeni publicznej

- indywidualne rozwiązania dizajnerskie

- skrawki, rysunki, szkice jako znaki orientacji w przestrzeni publicznej

- interwencje pasożytnicze

Tadej Pogačar i P.A.R.A.S.I.T.E. Museum of Contemporary Art

http://www.parasite-pogacar.si/

TADEJ POGAČAR

Other forms of PPSA (P.A.R.A.S.I.T.E. Public Sculpture Archive)
case study: Warsaw, 2008

Is there any public space left in the new cities?

The most prominent public space is used primarily as a showcase for encouraging a consumerist lifestyle.

The public space is becoming reserved almost exclusively for commercial messages; it is turning into one huge media platform. Social life in the new cities is being reduced to shopping, with capital privatising more and more of the public space – but this is hardly news.

We are searching for any remaining traces of the inhabitants of these cities.

We are interested in the following specific forms, as indices of the subjective, the personal, the occasional and the temporary:

– lost forms of the past that are still functioning

– the temporary or occasional occupation of public space

– personal interventions in public space

– subjective design solutions

– scraps, drawings, and sketches as orientation signs in the public space

– parasitical interventions

Tadej Pogačar and The P.A.R.A.S.I.T.E. Museum of Contemporary Art

http://www.parasite-pogacar.si/

R.E.P. SUPER-PROPOSITION

2008-07-02T06:36:00.000-07:00

Pochodząca z Kijowa grupa R.E.P. zrealizowała na projekt Inne miasto, inne życie krótki film naśladujący konwencję reklamy. Spot zachwala walory nielegalnych ukraińskich pracowników ich potencjalnym polskim pracodawcom. Pierwsza część reklamuje pracowników budowlanych, a druga - pomoc domową.

Film jest prezentowany na portalu onet.tv http://www.onet.tv/32930,,,,,,23350,wideo.html

Dziękujemy galerii Instytutowi Polskiemu w Kijowskie i galerii F.A.I.T. za pomoc w realizacji pracy.

R.E.P. SUPER-PROPOSITION

For the project Another City, Another Life, the group R.E.P. from Kiev made a short film in the conventions of the advert genre. The advert aimed at potential Polish employers praises the qualities of illegal Ukrainian workers. The first part advertises construction workers, while the second, domestic cleaners.

The film is presented in the website onet.tv http://www.onet.tv/32930,,,,,,23350,wideo.html

We would like to thank the Polish Cultural Institute in Kiev and F.A.I.T. gallery for help in producing the work.

COOLTURISTES ZIMBABWE PASAZ WILENSKI

2008-06-24T11:56:00.000-07:00

C O O L T Ū R I S T Ė S WARSZAWA - WILNO. WYMIANA KULtUROWA

C O O L T Ū R I S T Ė S VARŠUVA - VILNIUS. KULtŪROS MAINAI

Pasaż Wileński, ul. Targowa 66, Warszawa

Na czym polega wymiana kulturowa? Według artystycznej grupy Cooltūristės to symboliczna wymiana obiektów kultu, nazw i muzyki. W związku z projektem Zachęty Inne miasto, inne życie artystki zaproponowały akcję artystyczną w Pasażu Wileńskim w Warszawie składającą się z wystawy fotografii i koncertu grupy Zimbabwe.

Fotografie zainstalowane w Pasażu Wileńskim poszukują paraleli między Wilnem i Warszawą, podkreślając wspólne kulturowe tropy: pomniki Adama Mickiewicza, obrazy Matki Boskiej, rzeźby syrenek i mitologicznych Atlasów. Artystki sugerują również wymianę na ulice w odbydwu miastach, zestawiając zdjęcia ulicy Warszawskiej (Varšuvos) w Wilnie ze zdjęciami ulicy Wileńskiej w Warszawie. Wirtualnej wymiany miast dopełniają kulturowe obiekty warszawskie dodane do planu Wilna, i wileńskie do planu Warszawy. Wymyślony przez Cooltūristės obraz Warszawy Wileńskiej zachęca do odbycia wirtualnych wycieczek po Warszawie śladami Wilna. Pasaż Wileński to idealne, przejściowe miejsce dla współczesnej turystyki kulturowej. Skonstruowane przez artystki mapy można oglądać do końca lipca na wystawie Inne miasto, inne życie w galerii Zachęta, natomiast część wystawy z fotografiami ze wspólnymi motywami Warszawy i Wilna pozostały w Pasażu Wileńskim

Grupa Coolturistes powstała w 2005 roku w Wilnie. Jej skład stanowią występujące anonimowo artystki i teoretyczki sztuki. Ich twórczość konfrontuje się z kwestiami gender i przestrzeni publicznej. Nazwa grupy nawiązuje poprzez grę słów (po litewsku słowo „kultūristė”, oznacza kulturystkę) do kultury i turystyki.

W ramach warszawsko-wileńskiej wymiany kulturowej w sobotę 28 czerwca w Pasażu Wileńskim odbył się koncert kobiecej grupy punkowej z Wilna Zimbabwe śpiewającej po polsku i litewsku.

Ten kobiecy zespół gra energiczną muzykę punk-rockową, łączącą liryzm z chwytliwymi tekstami śpiewanymi po litewsku i po polsku. Idealnie łączy więc Warszawę z Wilnem, a ożywiając przestrzeń nieco przygasłego pasażu, ukazał jak wieloznaczne są te relacje.

Zespół Zimbabwe brał udział w wielu koncertach na Litwie, Łotwie, Białorusi, w Estonii, Austrii, Czechach, Niemczech i we Włoszech, a także w Polsce. Jedno z najciekawszych muzycznych doświadczeń grupy to „Ladyfest” w Warszawie i Wiedniu oraz festiwal kobiecego rocka „Venerelettrica” we Włoszech. Dziewczyny są współtwórczyniami feministycznego ruchu na Litwie i w Europie, powołały też organizację pozarządową „New Generation of Woman Initiatives”.

Skład zespołu:

Juliana Łozowska – wokal,

Eliza Łozowska - wokal, gitara,

Natalia Judzińska – wokal, gitara basowa,

Egle Bagdonaite – perkusja

http://zimbabwe.hardcore.lt/

ELIZA LOZOVSKA - FILM Z KONCERTU - http://www.youtube.com/watch?v=gaCoMBccZyM

What is Cultural exchange? According to the group of artists Cooltūristės, it means a symbolic exchange of cult objects, names and music. For the Zachęta project “Another City, Another Life”, Cooltūristės proposed an art event at the shopping center Pasaż Wileński (The Vilnius Passage) comprising a photographic exhibition and a concert by the band Zimbabwe.

The photographs in the Pasaż Wileński shopwindows draw parallels between Vilnius and Warsaw, emphasizing common cultural objects – monuments to Adam Mickewicz, pictures of the Virgin Mary, sculptures of Mermaids and mythic Atlases. It is also an exchange of streets – pictures of Warsaw street (Varšuvos) in Vilnius are juxtaposed with those of Vilnius street in Warsaw (Wilenska). Finally, a virtual exchange of the cities is made by attaching Polish cultural objects to a Vilnius map and Lithuanian objects to a Warsaw map. The playful image of the imagined „Warsawa Wilenska“ invites viewers to make a virtual tour of Warsaw through the traces Vilnius. Pasaż Wileński is a perfect transitional place for contemporary cultural tourism. The maps constructed by the artists can be viewed up until the end of July at the exhibition „Another City, Another Life“ at the Zachęta Gallery, whilst the photographs with the common motifs from Warsaw and Vilnius will remain on view in the Pasaż Wileński also until the end of this month.

The group Coolturistes was formed in 2005 in Vilnius. Its composition is that of a number of female artists and art theoreticians acting anonymously. Their work confronts questions of gender and public space. The name of the group refers through a play on words (in Lithuanian the word “kultūristė” means a woman body-builder) to culture and tourism.

As part of their Warsaw-Vilnius exchange, on Saturday 28^th June the Vilnius women’s punk rock group Zimbabwe played a concert in Pasaż Wileński.

This all-female band plays dynamic punk-rock music that links lyricism with meaningful texts sung both in Lithuanian and Polish. They thus formed an ideal bridge between Warsaw and Vilnius, giving new life to the faded space of the passage and demonstrating just how multiple and ambiguous are the relations between the two cities.

Zimbabwe have played many concerts in Lithuania, Latvia, Belarus, Estonia, the Czech Republic, Germany, Italy and also in Poland. Amongst their most interesting musical experiences were “Ladyfest” in Warsaw and Vienna, and the women’s rock festival “Venerelettrica” in Italy. The girls are also co-founders of the feminist movement in Lithuania and have also called into being the non-governmental organization, “New Generation of Woman Initiatives.

Group Line-up:

Juliana Łozowska – vocals,

Eliza Łozowska – vocals, guitar,

Natalia Judzińska – vocals, base,

Egle Bagdonaite – percussion

http://zimbabwe.hardcore.lt/

FILM DOCUMENTATION OF THE CONCERT BY ELIZA LOZOVSKA http://www.youtube.com/watch?v=gaCoMBccZyM

W POSZUKIWANIU MIASTA TRACKING THE CITY 2

2008-06-13T09:12:00.000-07:00

Zapraszamy na drugie spotkanie Tracking the City /W poszukiwaniu miasta
w poniedziałek 16 czerwca
godz. 18, sala kinowa, Zachęty

Simon Johnson, Weighted Model

W ramach projektu „Inne miasto, inne życie” studenci i wykładowcy Wydziału Architektury Uniwersytetu w Edynburgu przedstawią projekty dla przestrzeni miejskiej Warszawy, nad którymi obecnie pracują. Badając Warszawę pod kątem „post-socjalistycznej urbanistyki i jej historii materialnej”, proponują alternatywne myślenie o rozwoju przestrzeni miejskiej w relacji do modelów lokalnie dominujących.

Projekty stanowią kolejny etap nowatorskich studiów architektonicznych na Uniwersytecie w Edynburgu. W ciągu dwuletniego programu studenci opracowują nowe propozycje architektoniczne dla jednego wybranego miasta, korzystając z różnych metod, od strategii urbanistycznych po detale budowlane.

Spotkanie ze studentami poprowadzą Ella Chmielewska i Mark Dorrian, autorzy projektu pedagogicznego i badawczego Uniwersytetu w Edynburgu, „W poszukiwaniu miasta”. Program ten skoncentrowany jest na zagadnieniach praktyki twórczej, konstruowania wiedzy i performatywności. . W czasie spotkania Simon Johnson, Piotr Leśniak i Bryony Smeed przedstawią multimedialne prezentacje swoich projektów, które staną się punktem wyjścia dla dyskusji dotyczącej zarówno pedagogiki architektonicznej, jak i przestrzeni miejskiej w Warszawie. W dyskusji udział wezmą również Kuba Szreder, kurator i krytyk sztuki oraz Gall Podlaszewski, student Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, zajmujący się urbanistyką i innowacyjnymi modelami przestrzeni publicznej.

Spotkanie w języku angielskim / dyskusja tłumaczona dla zainteresowanych

Projekty studentów można oglądać na wystawie Inne miasto, inne życie w Małym Salonie Zachęty

partner projektu Tracking the city (w ramach the Creative Cities) British Council

GRZEGORZ DROZD INFORMACJA 5 czerwca godz. 18

2008-06-03T05:06:00.001-07:00

Grzegorz Drozd, Informacja, fot. Alicja Łukasiak
Grzegorz Drozd, Information, photo Alicja Łukasiak

Serdecznie zapraszamy na rozpoczęcie akcji Grzegorza Drozda, Informacja
w czwartek 5 czerwca godz. 18 przy skrzyżowaniu ul. Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej w Warszawie

Nowa praca Grzegorza Drozda Informacja powstała w ramach projektu Zachęty Inne miasto, inne życie. W skonstruowanej samodzielnie skromnej budce z neonowym napisem Informacja artysta przez cały tydzień, począwszy od piątego czerwca, będzie udzielał informacji wszystkim tym, którzy nie znajdują odpowiedzi na nurtujące ich pytania. Zakres usług informacyjnych nie będzie ograniczony tematycznie, zaś odpowiedzi autor projektu będzie opierał wyłącznie na swoje wiedzy, bez pomocy internetu i żadnych innych źródeł.
Grzegorz Drozd w swojej akcji konfrontuje niematerialność i abstrakcyjność właściwą dla wymiany wiedzy z charakterystyczną dla pl. Defilad i okolic tradycją materialną małej architektury usługowo-handlowej. Przywołuje sytuację komunikacji i czerpania wiedzy z bezpośrednich relacji międzyludzkich (charakterystyczną np. dla rugowanego z miasta drobnego handlu). Jest to model, który - choć jego pozostałości ciągle funkcjonują - w ciągu ostatnich lat został wyparty z oficjalnego wielkomiejskiego wizerunku Warszawy na rzecz nowej ekonomii specjalistycznej wiedzy i komunikacji.
Czy informacje oparte na ograniczonych zasobach wiedzy jednego człowieka, czy niefachowa rozmowa ma jakąś wartość poznawczą? Jaką rolę pełni artysta we współczesnej ekonomii ? Zapraszamy i polecamy przekonać się osobiście.

Godziny funkcjonowania Informacji od 5 do 12 czerwca, codziennie w godzinach od 16.00 do 21.00, (5 czerwca od godz. 18 00)

Joanna Sokołowska i Benjamin Cope
Kuratorzy
Zachęta Narodowa Galeria Sztuki
Pl. Małachowskiego 3
00-916 Warszawa

We Warmly Invite you to the Beginning of Grzegorz Drozd’s Action Information on Thursday 5^th June, at 6p.m.
at the crossroads of Marszałkowska and Świętokrzyska Streets in Warsaw

Grzegorz Drozd’s new work Information emerged in the frame of the Zachęta project Another City, Another Life.
In a modest booth, made by the author, with the neon sign Information, through a whole week starting from 5^th June, the artist will give information to all those who cannot find answers to the questions haunting them. The scope of the information offered will not be thematically limited, but the answers of the author of the project will be based solely on his own knowledge, without the use of internet or any other sources.
In his action Grzegorz Drozd confronts the immateriality and abstraction characteristic of the exchange of knowledge with the tradition of small material service-business architecture characteristic of Defilad Square and its surroundings. He calls into being a situation of communication and gaining of knowledge from direct human relations (characteristic for example of the street commerce driven out of cities). It is a model which, although its traces still function, has over recent years been eliminated from the official vision of metropolitan Warsaw in favour of the new economy of specialist knowledge and information.
Has information based on the limitations of the knowledge of one person or non-professional conversations any value for gaining information? What role does the artist play in the contemporary economy? Please come and see for yourselves.

Hours of functioning of the Information Kiosk from 5^th – 12^th June, daily from 4p.m. to 9p.m. (5^th June from 6p.m.)

Joanna Sokołowska and Benjamin Cope

Curators

Zachęta Narodowa Galeria Sztuki

WYCIECZKA

2008-06-02T04:06:00.000-07:00

Zdjecie wykonane przez Zofię Kulik podczas akcji plenerowej Wycieczka
Dzięki uprzejmości PDDiU KwieKulik

Dzięki uprzejmości PDDiU KwieKulik

ŚRODA 4 czerwca, godz. 19

spotkanie towarzyszące projektowi Inne miasto, inne życie

w sali kinowej Zachęty

prezentacja dokumentacji akcji plenerowej Wycieczka

z komentarzem Sylwii Serafinowicz

„Wycieczka” to akcja plenerowa z 22 listopada 1970 roku, w której udział wzięli: Zofia Kulik, Przemysław Kwiek, Jan S. Wojciechowski, Bartłomiej Zdrojewski, Urszula Kwiek. Dokumentacja tego wydarzenia zachowała się w formie slajdów wykonanych przez Zofię Kulik i Przemysława Kwieka oraz 8mm nagrania filmowego autorstwa Jana S. Wojciechowskiego i Bartłomieja Zdrojewskiego. Wszystkie materiały znajdują się w archiwum PDDiU KwieKulik.
Prezentacji dokumentu w Zachęcie będzie towarzyszył komentarz - próba zdefiniowania roli jaką w tym działaniu odegrało miasto - Warszawa lat 70. ,,Wycieczka” zostanie zanalizowana także pod kątem ówczesnych założeń artystycznych Zofii Kulik i Przemysława Kwieka oraz ich późniejszych realizacji.

sala kinowa, wejście od ul. Burschego

wstęp wolny

ZBYNEK BALADRAN Budowanie archiwum Archive Building

2008-06-01T08:22:00.000-07:00

Nowa praca w związku z projektem Inne miasto, inne życie w Małym Salonie Zachęty
Zbyněk Baladrán, Archive Building, Warsaw 2008, wideo

New work in relation to the project Another City, Another Life on view in the Mały Salon of Zachęta gallery
Zbyněk Baladrán, Budowanie archiwum, Warszawa 2008, wideo

kadry z filmu wideo dzięki uprzejmości artysty
videostills, courtesy of the artist

Budowanie Archiwum
Zbyněk Baladrán

Nowa praca wideo Zbynka Baladrana Budowanie archiwum powstała na wystawę Inne miasto, inne życie i jest wynikiem trzymiesięcznej rezydencji artysty w Warszawie.

Głównym obszarem zainteresowań autora była najnowsza historia Polski a w szczególności ruchy protestacyjne i demonstracje od przełomowego roku 1968 aż po dzień dzisiejszy. W ramach swojej pracy Zbynek Baladrán zgromadził szereg sloganów związanych z politycznymi postulatami wyrażanymi podczas ulicznych manifestacji tego okresu. W filmie dokumentuje proces zawieszania tych haseł wypisanych na oddzielnych kartkach na specjalnie przygotowaną siatkę z czerwonych nici […] w swoim warszawskim mieszkaniu.

Ponad 150 haseł zgromadzonych przez artystę to postulaty o różnym, nieraz diametralnie przeciwstawnym charakterze, które wpłynęły znacząco na kształt zbiorowej debaty publicznej w Polsce. Slogany często wyrażają podobne emocje, nawet jeżeli były formułowane z wrogich sobie pozycji politycznych. Zawieszone słowa stają się przestrzennymi artefaktami. W jaki sposób te werbalne frazy wyrażające pewne idee konstytuują […] przestrzeń publicznej debaty we współczesnej Polsce?

W swojej twórczości Zbynek Baladrán podejmuje pytanie o sposób, w jaki archiwa przeszłości kształtują indywidualną teraźniejszość, o to jakie elementy, obrazy i słowa tworzą skomplikowane i często dramatyczne osobiste doświadczenia współczesnych mieszkańców Europy Środkowo-Wschodniej. Film Budowanie archiwum stanowi kontynuację tych poszukiwań, jednak w tym projekcie artysta po raz pierwszy skoncentrował się wyłącznie na słowach pozbawionych reprezentacji obrazowej. Slogany znalezione przez autora w Warszawie odnoszą się do sporów debaty publicznej, jednak pozbawione swoich specyficznych kontekstów, stają się abstrakcyjne, wyrażając raczej pośredniczącą rolę języka w relacji jednostki wobec społeczeństwa niż stanowiąc faktyczne kwestie polityczne. […] Film Zbynka Baladrána konfrontuje nas z pytaniem o wpływ, jaki relacja z przeszłością wyrażona przez minione hasła protestacyjne, wywiera na konstrukcję jednostek w przestrzeni publicznej.[…] Sugeruje, że obecnie w dobie radykalnego zerwania z najnowszą historią jesteśmy obciążeni przez złożone, osobiste archiwum historyczne - sieć niemożliwych do powiązania w sensowną całość elementów.

Benjamin Cope

Pobyt rezydencyjny Zbynka Baladrana został zrealizowany w ramach stipendium International Visegrad Fund.

Archive Building
Zbynek Baladran

Zbynek Baladran’s film “Archive Building” for the exhibition “Another City, Another Life” is the product of a three month residency in Warsaw focusing on the contemporary past. In his research, Zbynek explored archives to collect slogans from protest movements and demonstrations from the key year 1968 right up until the present. The film records the process of hanging these slogans, each written on a separate piece of card, on a web of red string, like so much encumbering washing, around the space of the flat in which he lived in Warsaw.
The over 150 slogans that Zbynek collected are from protest movements of very different kinds, often diametrically opposed to one another, that have taken to the streets or influenced the collective debate in Poland during the recent historical past. On occasions, they express the same emotions even if the political positions they come from are implacable enemies. By hanging them in a net, the words become artifacts with spatial form: in what ways do these verbal phrases, these expressions of ideas constitute the particular public space of debate (or even a fatigue with it) with which we are confronted in today’s Poland?
Zbynek Baladran’s work focuses on the question of the way in which archives of the past constitute an individual’s present. What elements, what images and words, web together to form the complex and dramatic whole that forms the personal experience of today’s inhabitants of Central and Eastern Europe? The film for “Archive Building” continues this experimentation, but was the first time when Zbynek has focused solely on verbal expressions without any image representation. without an accompanying visual representation.

The slogans this Czech artist found in Warsaw are familiar from public debate, but isolated from their particular contexts they become abstract, expressing less particular issues than the mediation that language plays between individual and social whole.

For Zbynek, the research into this work indicated the ways in which, despite similar histories, the public space of the Czech Republic and Slovakia function differently from that of Poland. What this film confronts us with is the question of how our relationship to the past of verbal slogans that we carry around inside us influences our constructions of ourselves as individuals in public space. (Perhaps it could be a suggestion that the relation of individual to language, so important and apparently universal in psychoanalysis, in this part of the world needs to be examined in the light of the particular modes in which language functioned in the recent history of political protest.) In the contemporary moment which emphasizes a radical caesura with the recent past, Zbynek’s film rather suggests that we are all inhabited by a complex, personal historical archive: a web of often incomprehensible bricks between which it is difficult to see a meaningful relationship.

Benjamin Cope

Zbynek Baladran’s artist-in-residency has been supported by the International Visegrad Fund

Dom dla mieszkańca Warszawy

2008-05-30T06:23:00.000-07:00

Szkic do „Domu dla mieszkańca Warszawy”, Michael Cooke

Zachęta, Sala Kinowa, 2 czerwca, 18.00

W ramach wystawy „Inne miasto, inne życie” zapraszamy na prezentację projektów studentów Wydziału Architektury Uniwersytetu w Edynburgu „Dom dla mieszkańca Warszawy” (w ramach projektu "Tracking the city") i dyskusję dotyczącą przestrzeni architektonicznej Warszawy.

Od października 2007 studenci Wydziału Architektury Uniwersytetu w Edynburgu pracują nad projektem dla Warszawy, którego tematem jest „post-socjalistyczna urbanistyka i jej historia materialna”. W ciągu dwuletniego programu opracują nowe propozycje architektoniczne dla miasta, korzystając z różnych metod, sięgających skalą od strategii urbanistycznych po detale budowlane.

Idea pedagogiczna „Domu dla mieszkańca Warszawy” polega na umożliwieniu studentom znalezienia silnego punktu zaczepienia dla pracy nad większymi interesującymi ich obszarami miasta. Małe projekty stanowią etap w rozwijaniu przestrzennych, materialnych i programowych idei w odniesieniu do konkretnych miejsc. Mimo, że prace te są niewielkie, mają w sobie duży potencjał skonstruowania perspektywy, w której zwykłe rzeczy mogą się ujawnić inaczej i w której odkryć można migotliwy, zmienny obraz innego miasta i innego życia.

Spotkanie poprowadzą Ella Chmielewska i Mark Dorrian, autorzy projektu pedagogicznego i badawczego „W poszukiwaniu miasta”, realizowanego na Wydziale Architektury Uniwersytetu w Edynburgu. Projekt ten skoncentrowany jest na zagadnieniach praktyki twórczej, konstruowania wiedzy i performatywności. W czasie spotkania Jie Shen, Michael Cooke, Sarah Price and Mathew Ozga-Lawn przedstawią multimedialne prezentacje swoich projektów, które staną się punktem wyjścia dla dyskusji dotyczącej zarówno pedagogiki architektonicznej, jak i przestrzeni miejskiej w Warszawie.

Spotkanie w języku angielskim / dyskusja tłumaczona dla zainteresowanych

Projekty studentów można oglądać na wystawie Inne miasto, inne życie

partner projektu Tracking the city (w ramach the Creative Cities) British Council

RAHIM BLAK Inwestycja mieszkaniowa = Rzeźba w przestrzeni publicznej

2008-05-30T05:46:00.000-07:00

NOWA PRACA W MAŁYM SALONIE ZACHĘTY:

RAHIM BLAK

Inwestycja mieszkaniowa = Rzeźba w przestrzeni publicznej, 2008
Czyli o tym, jak moje symboliczne działania angażują realne podmioty gospodarcze i publiczne.

Inicjatywa jest próbą „podniesienia do rangi dzieła” inwestycji mieszkaniowej - osiedla 32 domów jednorodzinnych powstających na terenie rezerwatu przyrody – Puszczy Niepołomickiej, 20km na wschód od Krakowa.

Narzucam „artystyczną formę” tradycyjnej działalności operacyjnej dewelopera, dlatego inwestycje mieszkaniową przeobrażam w rzeźbę artysty w przestrzeni publicznej. Dzieje się to za sprawą rytuału artystycznego, na co składa się koncepcja artysty oraz prezentacja projektu w Narodowej Galerii Sztuki „Zachęta”. Pomysł wzbudził duże zainteresowanie wśród deweloperów, którzy nie mają wiele wspólnego ze sztuką, ale słyszeli o galerii Zachęta, której „prestiż”, podniesie wartość inwestycji. Według instytucjonalnej definicji sztuki, sztuką jest to, co świat sztuki, czyli zajmujące się nią instytucje, uznają za sztukę na mocy intersubiektywnych opinii. Według tej definicji, osiedle uznane będzie dziełem sztuki, jeżeli zafunkcjonuje w dyskursie artystycznym, co odbędzie się za sprawą tej wystawy.

Chcemy zrealizować promocję i sprzedaż inwestycji mieszkaniowej poprzez działania artystyczne. Uznając osiedle za dzieło sztuki – znacznie przekroczymy wartość rynkową domów, zdobędziemy tytuł najlepszej inwestycji mieszkaniowej w Krakowie i zbudujemy prestiż dewelopera.

Zbigniew Woźnowski, Supremum Group, Osiedle mieszkaniowe „Siedlisko Niepołomice” jako Rzeźba w Przestrzeni Publicznej, luty 2008

Na arenie swojego dzieła, integruję podmioty z różnych środowisk i różnych profesji, silnie osadzone w realiach świata polityki, biznesu oraz religii. Realizując cele zaproszonych podmiotów, badam zasięg i siłę oddziaływania artysty w sferze społecznego dialogu i w przestrzeni publicznej. Rangę moich eterycznych działań sankcjonują powstające w ich konsekwencji budynki, które określam swoimi „Rzeźbami Użyteczności Publicznej”. Każdy z budynków jest finalnym elementem tworzonego przeze mnie „spektaklu”, artefaktem i jednocześnie obiektem użyteczności publicznej. Dzięki zdeterminowanej postawie poruszyłem fatalistyczny Świat Muzułmański do prac nad budową Meczetu w chrześcijańskim mieście. Firmę deweloperską konfrontuję z Narodową Galerią Sztuki Zachęta, podnosząc budowane przez nią osiedle do rangi dzieła sztuki. W kontekście kultury kawiarnianej wykorzystuję etos artysty do prosperowania klubu nocnego. Obecnie w Krakowie powstają: kompleks 32 domów jednorodzinnych „Siedlisko Niepołomice”, Centrum Kultury Islamu Al-Fan, którego centralnym elementem jest pięciokondygnacyjna świątynia, oraz klub muzyczny Folia Concept usytuowany w XIII wiecznych piwnicach przy Rynku Głównym w Krakowie. Kluczową jest owa symboliczna i jednocześnie realnie stymulująca rola artysty, nie zaś rola wykonawcy.
Aby inwestycję budowlaną określić swoją rzeźbą, wkraczając w sferę publiczną, muszę jednocześnie wynegocjować to, co ważne dla podmiotów pozaartystycznych (muzułmanów, deweloperów, polityków), a przede wszystkim to, co istotne dla sztuki. Artysta inicjuje, stymuluje lub legitymizuje powstawanie inwestycji.

Rahim Blak

Rahim Blak

A Residential Development Investment = A Sculpture in Public Space

2008

Or in other words about how my symbolic activities engage real business and public subjects.

We want to realize the promotion and the sale of a development investment through artistic action. By designating the estate a work of art, we greatly exceed the market value of houses, we earn the title of the best residential development investment in Cracow and gain prestige for the developer.

Zbigniew Woźnowski, Supremum Group, The Residential Estate „Siedlisko Niepołomice” as a Sculpture in Public Space Rzeźba, February 2008

In the frame of my activity, I integrate subjects from different milieus and professions, strongly rooted in the realia of the worlds of politics, business or religion. By realizing the aims of the invited subjects, I investigate the scope and power of artistic activity in the sphere of social dialogue in public space. The status of my esoteric activities is sanctioned by the buildings emerging as a consequence of them and which I designate as my “Public Use Sculptures.” Each of the buildings is the final element in a “spectacle”, an artefact and simultaneously an object of public use.
Thanks to my determined stance, I have managed to move the fatalistic Muslim world to work on the building of a mosque in a Christian city. I have confronted a firm of developers with Zachęta National Gallery of Art, raising their residential development to the rank of a work of art. In the context of café culture, I used the artist ethos to help a night-club to prosper.
Currently in Cracow are being built: a complex of 32 family homes in the “Siedlisko Niepołomice” estate; the Al-Fan Islamic Cultural Centre, whose central element is a five story mosque, and a night club Folia Concept situated in a 13^th century cellar adjacent to the Central Market in Cracow. Key to all of these are the symbolic and at the same time really stimulating role of the artist, not the role of the maker of the projects.
In order to designate a building as one of my sculptures, moving into the public sphere I have to negotiate what is important for extra-artistic subjects (Muslims, developers, politicians) and above all what is important for art. The artist initiates, stimulates and legitimises the emergence of an investment.
The consequences of my artistic practice can be observed in relation to the building investment “Siedlisko Niepołomice” – a development of 32 family homes being constructed on the terrain of a nature reserve: the Puszcza Niepołomicka, 20km East of Cracow.

Rahim Blak

MONA VATAMANU & FLORIN TUDOR na ul. Grzybowskiej

2008-05-26T09:41:00.000-07:00

Mona Vatamanu i Florin Tudor - performance na ul. Grzybowskiej 51 w Warszawie
Pył, ul. Grzybowska 51, Warszawa 2008
dokumentację fotograficzną i wideo można zobaczyć w Małym Salonie Zachęty
fot .dzięki uprzejmości artystów

Mona Vatamanu and Florin Tudor - performance in Grzybowska str. 51 in Warsaw
Dust, Grzybowska 51, Warsaw 2008
photo and video documentation of the performance is on view in the Mały Salon in the Zachęta
photo courtesy of the artists

Pył, Grzybowska 51
Mona Vătămanu i Florin Tudor
(dokumentacja w Małym Salonie Zachęty)

Ostatnia praca, która pojawiła się w przestrzeni Warszawy w związku z projektem “Inne miasto, inne życie” to Pył, Grzybowska 51 autorstwa Mony Vătămanu i Florina Tudor, zrealizowana na ul. Grzybowskiej 51.

Ich interwencja ma niezwykle skromny charakter – to kwadratowa dziura wypełniona cementowym pyłem z położonym obok niewielkim kopczykiem ziemi. Wykopana została na nieużytkach za warsztatem samochodowym i trudno ją naleźć, nawet znając adres. Ta niepozorność ma kluczowe znaczenie dla funkcjonowania pracy. Mała skala i ambicje wypełnionego pyłem kwadratu kontrastują radykalne z dynamiką budowy, którą słychać i widać niemal wszędzie na warszawskiej Woli. […] Gest wypełnienia dziury cementem skłania do zadania pytania o przyczyny owego budowlanego zapału w tej części miasta. Jest tam jeszcze jedna warstwa, której nie sposób pominąć – byłego getta. W tym kontekście kopiec ziemi może budzić skojarzenia z grobem. Tu nie przybiera on formy wertykalnej, ale leży poziomo w ziemi. Nie jest to bowiem jednoznaczny w wymowie pomnik organizujący pamięć, ale rozdrobniona materia pyłu. Ile warstw miasta zostało pogrzebanych w akcie budowy? Ile jego odrębnych cząstek stało ujednoliconych w trakcie procesu konstrukcji?

W swojej twórczości Mona Vătămanu i Florin Tudor od dłuższego czasu w konsekwentny sposób poszukują śladów nieistniejącego już modernizmu i obserwują zmiany zachodzące we współczesnych miastach, koncentrując się przede wszystkim na Bukareszcie, w którym mieszkają. Ich prosta i skromna interwencja w Warszawie - gest kopania dołu łopatą w zaniedbanych nieużytkach dawnej żydowskiej dzielnicy - nie miała wyłącznie symbolicznego znaczenia. Była również fizyczną pracą, podobnie jak inne akty kopania w ziemi i rekonstrukcji wykonywane przez robotników w niemal całej Warszawie […]. Pył ma dla artystów potencjał polityczny, a ich praca otwartą strukturę; nie wiadomo czy deszcz zwiąże pył w cementową warstwę, przykrywając na powierzchni ziemi ranę po pogrzebanych warstwach miasta. Fizyczne otwarcie fragmentu ziemi w tej podrzędnej lokalizacji staje się miejscem kontemplacji dramatu zróżnicowanych czasowo rytmów miasta.

Benjamin Cope

Dust, Grzybowska 51
Mona Vătămanu and Florin Tudor
(documentation in the Mały Salon of Zachęta)

The latest work to appear in the space of Warsaw as part of the exhibition Another City, Another Life is Mona Vătămanu and Florin Tudor’s installation Dust, Grzybowska 51. The intervention is extremely modest – just a small pile of earth by the side of a square hole filled with cement dust – and is in a location which even if you know the address is not easy to find: in a plot of wasteland behind a car-repair workshop.

However, the very modesty of the piece is crucial to its effect. For the minimal scale and ambition of this dust-filled square stands in wild contrast to the vigorous construction to be seen and heard in action all around you here in Warsaw’s Wola district. This is all the more so since to one side of the square stands a characterful, ruined old red-brick building whose blocked windows mirror the shape of the cement dust square, while on the plot of wasteland stand a couple of awkward, poetic trees, and can be heard amongst the clatter of building, the song of birds and the bustle of car repairs.

Leaving the cement on the surface of their square Mona Vătămanu and Florin Tudor seem to be asking what is being buried under the eagerness to build in this part of Warsaw. For another layer which cannot go unnoticed in this area of the former ghetto is that the piled earth seems reminiscent of a grave. Here the tombstone is not vertical, but lies horizontal in the soil. It is not a solid univocal whole of stone organising memory, but the fragmented particularity of dust. How many layers of city are buried in the act of building? How many distinct particles are homogenised in a construction?

Mona Vătămanu and Florin Tudor have been pursuing the traces of disappeared modernism, especially in Bucharest where they live and work, in a consequent way in their art for some time and are conscientious observers of the changing space of cities around them. Their work here was modest and honest: the very act of shovelling and the use of a spade in this wasteland zone of the former Jewish section of the city constitute more than just physical work with a tool. But their action was also not simply symbolic: it was also work, like the many other acts of digging and reconstruction being performed by workmen all over Warsaw (did Mona or Florin do the toughest part of the digging?). For them, dust is political, and their action was open: would the rain turn the dust into cement sealing some part of the wound in the surface of the earth of the city underneath it? This physical opening of the surface of the city in a minor location becomes a place from which to contemplate the drama of Warsaw’s various temporal rhythms in a new way.

Benjamin Cope

warsztaty Romana Dziadkiewicza

2008-05-16T01:21:00.000-07:00

Poszukujemy chętnych do współpracy z artystą przy projekcie do wystawy „Inne miasto, inne życie”

Roman Dziadkiewicz

Alice's Adventures Under Ground

[Podziemne przygody Alicji]

projekt warsztatowy / studium przestrzeni

“Pani Miniver”, klasyczny film z 1942 roku zawiera sceny, w których rodzice czytają fragmenty z Alicji swoim dzieciom, siedząc w improwizowanym schronie podczas bombardowania Wielkiej Brytanii przez hitlerowców. [Wikipedia.pl]

Warszawa jako absurd.

Projekt jest próbą spotkania ze sobą/nałożenia kilku warstw znaczeń, odniesień, kodów, przy pomocy których można próbować odczytywać współczesną przestrzeń Warszawy (obciążoną historycznie i kulturowo). Zakładam, że tego rodzaju zabieg “przykładania nieprzystających do siebie narzędzi” nie ma być metodą konstytuującą założoną tezę (tezy nie ma - chyba że jest nią idea rozbijanie złożonych konstrukcji opisujących historię czy przestrzeń miasta na cząstki elementarne). Eksperyment ma być raczej drogą (tak jak Alicja w krainie czarów, metro warszawskie, opowieści o powstańcach, gettcie, ucieczkach przed UB działaczy podziemia z czasów PRL, czy historia Nikodema Dyzmy to warszawskie opowieści drogi).

Motyw podziemia (underground) jako metafora, element urbanistyczny (kanały, przejścia dla pieszych, metro, piwnice z ich wyartykułowaną lub nie mitologią), kulturowy (czytany historycznie i w ramach języka pop-kultury), filozoficzny i baśniowy (surrealny i/albo sytuacjonistyczny) ma łączyć projekt i realizowane w jego ramach interwencje w sieciową całość.

Tytuł (roboczy) pochodzi z najwcześniejszej (zachowanej w manuskrypcie) wersji książki Lewisa Carrolla o przygodach Alicji.

Możliwe działania: praca z dziećmi (oraz z dziećmi w nas samych), interwencje w (podziemnych i nie tylko) przestrzeniach miasta, praca z własnym ciałem w przestrzeni (np przebieranie się, skradanie, ukrywanie, wchodzenie w jednym miejscu, a wychodzenie w zupełnie innym), próby stworzenia mapy podziemnej warszawy z połączenia linii metra, historycznych kanałów, przejść podziemnych, wybranych piwnic, króliczych nor i dziupli w parkach oraz naszych subiektywnych doświadczeń i innych elementów, które mają być niespodzianką także dla nas...Liczymy na otwartość, twórczą wyobraźnię i chęć obserwowania detali (w czym mamy zamiar pomagać sobie wzajemnie).

Grupa warsztatowa eksplorować będzie Warszawę i najbliższe okolice w dniach 2-10 czerwca, w dogodnych godzinach. Szczegóły do ustalenia z artystą. Chętnych prosimy o zgłoszenie na adres: edu@zacheta.art.pl

Sztuka (na) ulicy

2008-04-09T04:52:00.000-07:00

Zachęta Narodowa Galeria Sztuki
zaprasza
na spotkanie z cyklu

CZAS KULTURY W ZACHĘCIE

Sztuka (na) ulicy

Pretekstem do zorganizowania tego spotkania jest nowy numer „Czasu Kultury” (1/2008) zatytułowany Ulica, ale też projekt Inne miasto, inne życie realizowany w Małym Salonie „Zachęty” przez Benjamina Cope i Joannę Sokołowską. Wraz z zaproszonymi gośćmi chcemy zastanowić się nad znaczeniem sztuki dla kreowania miejskiej przestrzeni publicznej. Dyskusja skupi się na kilku problemach: motywów, dla których działania artystyczne w mieście są podejmowane; form, jakie one przyjmują; skuteczności tych działań. Zastanowi się też nad problemem funkcjonowania „sztuki (na) ulicy” w muzeum/galerii/Internecie.

W spotkaniu prowadzonym przez Agatę Jakubowską (Czas Kultury, Poznań/ Warszawa) i Benjamina Cope (Zachęta, Warszawa) wezmą udział:

Aleksandra Jach ( Ha!art, Kraków)

Marek Krajewski (Instytut Socjologii UAM, Poznań)

Jarosław Lubiak (Muzeum Sztuki, Łódź)

Bogna Świątkowska (Fundacja Bęc Zmiana, Warszawa)

14 kwietnia 2007 (poniedziałek) godz. 18.00

sala kinowa, wejście od ulicy Burschego, schodkami w dół

wstęp wolny

Zachęta Narodowa Galeria Sztuki Plac Małachowskiego 3, 00-916 Warszawa tel. 827 58 54 wew. 125, 142, 196 edu@zacheta.art.pl

Łukasz Gronowski Stać cię na więcej

2008-04-07T09:08:00.001-07:00

Łukasz Gronowski, stać cię na więcej, wideo, ekran przy skrzyżowaniu ul. Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej, nad sklepem Sezam, Warszawa 2008, fot. dzięki uprzejmości artysty

Praca jest widoczna w przerwie między reklamami

Łukasz Gronowski, You can do it better, video, screen on top of the Sezam department store, at the Corner of Marszałkowska and Świętokrzyska street, Warsaw 2008, photo courtesy of the artist

The work is visible in intervals between commercials

ANGELIKA FOJTUCH PERFORMANCE

2008-04-06T07:02:00.000-07:00

Angelika Fojtuch

performance przed sklepem Reserved, ul. Marszałkowska, Warszawa, fot.
http://fotoartaddict.blogspot.com

performance in front of the Reserved store, Marszałkowska str., Warsaw, photo
http://fotoartaddict.blogspot.com

TRUTH STOISKO OGRÓD SASKI

2008-04-04T08:10:00.001-07:00

Truth, Stoisko - została tylko jedna część, fot. Benjamin Cope
Truth, Stand - only one part remained, photo Benjamin Cope

Truth, Stoisko - parę dni później, fot. Joanna Sokołowska
Truth, Stand, a few days later, photo Joanna Sokołowska

Truth, Stoisko, Ogród Saski, Warszawa 2008, fot. Edyta Jezierska
Truth, Stand, Saski Garden, Warsaw 2008, photo Edyta Jezierska

W związku z projektem Inne miasto, inne życie w Ogrodzie Saskim w Warszawie umieszczona została praca Trutha Stoisko. Artysta zaprojektował prostą strukturę nawiązującą do stylistyki minimalizmu i modernistycznego dizajnu. Choć z daleka wygląda na solidną i elegancką, w istocie wykonana jest z lekkiego, nietrwałego sztucznego tworzywa i najpóźniej za kilka dni zacznie się deformować, załamywać w wyniku zaplanowanego błędu konstrukcyjnego, aż do całkowitego zniszczenia.
Nazwa Stoisko sugeruje użytkowy charakter konstrukcji. W kontekście Warszawy słowo „stoisko” kojarzy się chyba jednoznacznie z nieuregulowanym i wszechobecnym handlem ulicznym. Nietrwałość i duża skala pracy, a także absurdalna lokalizacja w parku uniemożliwiają oczywiście przystosowanie konstrukcji do potrzeb handlowych. Stoisko to raczej fantazja o idealnym miejscu i estetycznym narzędziu pracy dla sprzedawców. Jednocześnie praca ta poddana procesom natury, nieobliczalnym zachowaniom przechodniów i zniszczeniu wynikającemu z charakteru konstrukcji poddaje w wątpliwość nadzieje na powodzenie jakichkolwiek prób racjonalnego urządzania życia i pracy poprzez wszelkie projekty modernizacji.

www.truthtag.com

Stand by Truth in the Park Saski in Warsaw

As part of the project Another City, Another Life Truth’s work Stand has been placed in the Park Saski in Warsaw. The artist projected a simple structure related in design to the stylistics of minimalism and modernism. Although from a distance it looks solid and elegant, in fact the object is produced from a light, ephemeral structure that after just a few days will start to deform and disfigure on account of a planned construction fault, until finally it disintegrates completely.

The name Stand suggests a useful character to the construction. In the context of Warsaw, the word ‘stand’ is unambiguously associated with the unregulated street-trade ubiquitous here. The ephemeral nature of the work and its large size, in addition to its absurd localization in a park obviously make impossible the use of the construction for commercial ends. The Stand is rather a fantasy on an ideal place and aesthetic tool for the work of traders. At the same time this work, at the mercy of the processes of nature, the unpredictable behaviour of passers-by and the destruction resulting from the nature of its construction create a doubt as to the hope of any sort of rational managing of life and work through any project of modernization whatever it may be.

Truth, Stoisko, Park Saski, Warsaw 2008, photo Edyta Jezierska

http://www.truthtag.com/

Miško Šuvaković - wykład, poniedziałek 7 kwietnia godz. 19.00 Zachęta

2008-04-03T14:43:00.000-07:00

Prof. Miško Šuvaković

Polityzacja sztuki i miejskie interwencje

Wykład w Zachęcie poniedziałek 7 kwietnia godz. 19.00

Miško Šuvaković omówi dwa problemy charakterystyczne dla sztuki współczesnej: polityzację sztuki i kwestie związane z artystycznymi interwencjami w przestrzeni miejskiej. Zagadnienie polityzacji sztuki współczesnej zostanie przedstawione jako krytyczny dyskurs o roli sztuki i polityki we współczesnej globalnej przestrzeni społecznej. Zjawisko artystycznych interwencji zaprezentowane będzie na przykładach neoawangardy i doświadczeń sztuki współczesnej w południowo-wschodniej Europie, przede wszystkim w Serbii, Chorwacji i Słowenii. Wykład przybliży rolę konstrukcji teoretycznych w kształtowaniu interwencji i aktywności sztuki współczesnej.

Miško Šuvaković (ur. 1954, Jugosławia, Belgrad) jest filozofem - estetykiem, teoretykiem sztuki. Był współzałożycielem i członkiem konceptualnej formacji artystycznej „Grupa 143” (1975 – 1980) oraz nieformalnego teoretyczno – artystycznego „Ośrodka badań nad przestrzenią” (1982-1989)। Od 1988 roku jest członkiem Słoweńskiego Towarzystwa Estetycznego. Wykłada estetykę i teorię sztuki i historię sztuki współczesnej na Uniwersytecie w Belgradzie. Redaktor wielu czasopism kulturalnych, m.in.: Katalog 143 (Belgrad, 1975-78), Mentalni prostor (Belgrad, 1982-1987), Transkatalog (Nowy Sad, 1995-1998), Anomalija (Nowy Sad, 2004). Autor licznych publikacji, m.in.: Impossible Histories – Historical Avant-Gardes, Neo-avant-gardes, and Post-Avant-gardes in Yugoslavia, 1918-1991, The MIT Press, Cambridge MA; Mapiranje tijela/tijelom – Zlatko Kopljar [Mapping of the Body/with body], Meandar, Zagreb; Farenhajt 387 – Teorijske ispovesti, Orpheus, Novi Sad; Diskurzivna analiza – Prestupi i/ili pristupi ’diskurzivne analize’ filozofiji, poetici, estetici, teoriji i studijama umetnosti i kulture, Univerzitet umetnosti u Beogradu, Belgrad.

Sala kinowa Zachęty, wejście od ulicy Burschego, wstęp wolny

Prof. Miško Šuvaković
Politics in Art or problems of urban interventions
Lecture at Zachęta gallery
Monday, 7 April, 7 p.m.

In his lecture Miško Šuvaković will interpret two problems characteristic of contemporary art. The politicization of art and the problem of artistic intervention in urban space. The politicization of contemporary art will be explored through a critical discussion of the role of art and politics in contemporary global social space. The phenomenon of artistic intervention will be presented through the examples of the neo-avant-gardes and contemporary art praxes in South East Europe, especially in Serbia, Croatian and Slovena. In this way the speaker will develop a theoretization of the role of interventionism and activism in contemporary art.

Miško Šuvaković (born in 1954 in Yugoslavia, Belgrade) is philosopher, theoretician of art and aesthetics. He was co-founder and member of the conceptual artistic Group 143 (1975 - 1980), and was co-founder and member of the informal theoretical and artistic "Community for Space Investigation" (1982-1989). From 1988 he has been a member of the Slovenian Aesthetic Society. In March, 1993 he earned a PhD degree on the theme "Analytical Philosophy and Theory in Art" (Faculty of Visual Arts, Belgrade University of Arts). He teaches aesthetics and theory of art at the Faculty of Music, theory of art and theory of culture on the Interdisciplinary Postgraduate Studies Programme, and also art theory and the history of contemporary art at the Faculty of Architecture, all at the University of Arts, Belgrade. He has been a co-editor of many magazines, such as Katalog 143 (Belgrade, 1975-78), Mentalni prostor (Belgrade, 1982-1987), Transkatalog (Novi Sad, 1995-1998), and Anomalija (Novi Sad, 2004). Books: Impossible Histories – Historical Avant-Gardes, Neo-avant-gardes, and Post-Avant-gardes in Yugoslavia, 1918-1991, The MIT Press, Cambridge MA; Mapiranje tijela/tijelom – Zlatko Kopljar [Mapping of the Body/with body], Meandar, Zagreb; Farenhajt 387 – Teorijske ispovesti, Orpheus, Novi Sad; Diskurzivna analiza – Prestupi i/ili pristupi ’diskurzivne analize’ filozofiji, poetici, estetici, teoriji i studijama umetnosti i kulture, Univerzitet umetnosti u Beogradu, Belgrad

Auditorium of Zacheta gallery, entrance from Bursche str.

free entrance

INNE MIASTO INNE ŻYCIE ANOTHER CITY ANOTHER LIFE

2002-04-09T08:56:00.000-07:00

Zbyněk Baladrán, socio-fiction (II.), 2005-7, kadry filmu wideo, dzięki uprzejmości artysty

Inne miasto, inne życie

9 kwietnia – 31 lipca 2008
Mały Salon Zachęty
i przestrzeń publiczna Warszawy

Projekt „Inne miasto, inne życie” dotyczy transformacji przestrzeni miejskiej i publicznej Warszawy w kontekście podobnych procesów zachodzących w innych postsocjalistycznych miastach. Odnosi się do niedokończonych projektów socjalistycznej modernizacji, a także współczesnych przemian związanych z globalizacją i kapitalizmem, utopii społecznych i osobistych wyobrażeń lub pamięci o lepszym, innym życiu.

Postsocjalistyczna przestrzeń charakteryzuje się jednoczesnym występowaniem wielu procesów o pozornie sprzecznej logice. Polityka symbolicznego upamiętniania, reprezentacji władzy, ściśle zdefiniowanych wyobrażeń o tożsamości narodowej, religijnej czy kulturowej funkcjonuje równocześnie z otwarciem miast na globalne przepływy kapitału i ekonomię opartą na wiedzy, rozrywce i kulturze. Te ostatnie czynniki zmieniają szybko modele miejskiej produkcji, a co za tym idzie, prowadzą do destabilizacji społecznych hierarchii. Procesom neoliberalnego poluzowania towarzyszy powstawanie nowych reżimów kontroli, nowych granic i wykluczeń. Zauważalna jest słabość miejskiej sfery publicznej rozumianej jako demokratyczna agora, miejsce negocjowania interesów różnych grup społecznych czy nawet ścierania się antagonizmów, w stosunku do siły kontroli społeczeństwa przez aparat państwowy oraz interesy inwestorów.

Zaproszonym artystom stawiamy pytanie, jakie procesy wpływają na przestrzeń współczesnej Warszawy i na wizualną strukturę miasta, pamięć i doświadczenie życia codziennego jej mieszkańców, na to, co w obowiązujących „podziałach postrzegalnego” jest widzialne, a co nie. Zastanowimy się też nad miejscem i funkcją sztuki w kształtowaniu sfery publicznej.

W związku z projektem powstaną nowe prace, w większości realizowane w przestrzeni miejskiej Warszawy, a ich dokumentacja pokazywana będzie w Małym Salonie Zachęty. Będą one realizowane sukcesywnie od kwietnia do końca lipca 2008, a wystawa będzie rozrastała się i ewoluowała w miarę rozwoju działań artystów. W kwietniu zrealizujemy pracę Trutha Stoisko, która zostanie umieszczona w miejscu, spełniającym idealne warunki dla handlu ulicznego w Warszawie. Na ekranie przy skrzyżowaniu ulicy Marszałkowskiej i Świętokrzyskiej nad sklepem Sezam, w przerwie między reklamami, będzie można zobaczyć wideo Łukasza Gronowskiego Stać cię na więcej. 8 kwietnia o godzinie 18 w przestrzeni miejskiej odbędzie się również performance Angeliki Fojtuch (dokładną lokalizację podamy w poniedziałek). O pozostałych projektach planujemy informować na bieżąco w blogu.

Równocześnie w Małym Salonie od 9 kwietnia prezentujemy archiwum w formie programu wideo i pokazu slajdów, gromadzące prace i dokumentacje projektów artystycznych powstałych w kilku innych miastach dawnych krajów socjalistycznych (Petersburgu, Sofii, Bukareszcie, Budapeszcie, Pradze, Zagrzebiu, Lublanie, Erewaniu, Tbilisi, Skopje). Prace pokazywane w ramach archiwum dotyczą takich wątków jak załamanie projektu socjalistycznego, w tym industrializacji i kolektywnego budownictwa, współczesnych podziałów ekonomicznych miast, braku materialnej ciągłości, chaosu urbanistycznego, turystyki i sprzedaży wizerunku, stosunku peryferii do centrum, możliwości alternatywnego wspólnotowego działania artystycznego i politycznego, form aktywności i adaptacji w nieobliczalnej i ryzykownej sytuacji ekonomicznej…. Archiwum pozwoli porównać perspektywę transformacji Warszawy z procesami zachodzącymi w podobnych jej miastach. Choć wspólnota taka coraz częściej uznawana jest za stygmatyzującą i petryfikującą nieaktualne już podziały geopolityczne i kulturowe, być może daje ona szansę na lepsze zrozumienie sytuacji Warszawy w innym kontekście, wykraczającym poza dominujący system odniesień do miast Zachodu.

Another City, Another Life
9 April – 31 July 2008
Zachęta Mały Salon
and public spaces of Warsaw

The Another City, Another Life project deals with the transformation of Warsaw’s urban and public space in the context of similar processes taking place in other post-socialist cities. It confronts the uncompleted processes of socialist modernisation, as well as present-day globalisation- and free market-driven changes, community utopias, and personal images or memories of another, better life.

The post-socialist space is characterised by a multiplicity of logics many of which are seemingly incompatible, e.g. the politics of symbolic commemoration, representation of power, closely defined images of national, religious or cultural identity, functions parallel to the cities’ opening to global capital flows and an economy based on knowledge, entertainment and culture. The latter factors are rapidly changing the models of urban production, destabilising extant social hierarchies. The processes of neo-liberal slackening are accompanied by the institution of new control regimes, new borders and exclusions. One can clearly see the weakness of the urban public space, construed as the democratic agora, the place where the interests of different social groups are negotiated or even where antagonisms can clash, relative to the power of state-apparatus control and investor influence.

We are asking the invited artists about the processes producing Warsaw’s public space today, the city’s visual structure, the memory and experience of its inhabitants’ everyday life, about what in the dominant ‘distribution of the sensible’ is visible and what is not. We will also consider the place and function of art in shaping up the public space.

New pieces will be created as part of the project, the majority of them in Warsaw’s public space, and their documentation will be then presented at the Zachęta’s Mały Salon. These pieces will be realised successively between April and July 2008, and the exhibition will expand and evolve as the artists carry out their activities. In April, we will produce Truth’s piece The Stall, which will be located at an attractive street-vending spot in Warsaw’s public space. Łukasz Gronowski’s video piece You Can Do Better Than That will be shown between commercials on the screen on top of the Sezam department store at the corner of Marszałkowska and Świętokrzyska. On the 8 April at 6 pm. Angelika Fojtuch will do a public-space performance. Other projects will be announced on a current basis in the blog.

At the same time, from 9 April we are presenting at Mały Salon a video and slide archive showing the works and documentations of artistic projects realised in a number of other post-socialist cities (Petersburg, Sofia, Bucharest, Budapest, Prague, Zagreb, Lublana, Yerevan, Tbilisi, Skopje). These works deal with topics such as the collapse of the socialist project, including industrialisation and collective housing, contemporary economic divisions in the cities, the lack of material continuity, architectural chaos, tourism and image commercialisation, the peripheries vs. the centre, the possibilities of alternative collective artistic and political action, the forms of activity and adaptation in the face of an unpredictable and risky economic situation… The archive will make it possible to compare the perspective of Warsaw’s transformation with processes occurring in the other cities. Though their community has increasingly been seen as stigmatising and petrifying no longer valid geopolitical and cultural divisions, it may offer a chance for gaining a better understanding of Warsaw’s situation in a different context, going beyond the dominant system of references to Western cities.

Zaproszeni artyści (Uwaga! Lista może ulec zmianie)/Invited Artists (Attention! The list can change):

Zbyněk Baladrán (Praga/Prague)
Rahim Blak (Kraków/Cracow)
Bergamot (Volha Maslouskaya/Brest i Raman Tratsiuk/Poznań)
Coolturistes (Wilno/Vilnius)
Grzegorz Drozd (Warszawa/Warsaw)
Angelika Fojtuch (Gdynia) Łukasz Gronowski (Warszawa/Warsaw)
Roman Dziadkiewicz (Kraków/Cracow)
Andreja Kulunčić (Zagrzeb/Zagreb)
Miklós Mécs (Budapeszt/Budapest)
Anna Niesterowicz (Warszawa/Warsaw)
Tadej Pogačar (Lublana)
Karol Radziszewski (Warszawa/Warsaw)
Joanna Rajkowska (Warszawa/Warsaw)
R.E.P. – Lada Nakonechna, Lesia Khomenko, Xenia Hnylytska, Janna Kadyrova,Volodymyr Kuznetsov, Nikita Kadan (Kijów/Kiev)
Piotr Sakowski (Warszawa/Warsaw)
Truth (Wrocław)
Twożywo (Warszawa/Warsaw)
Mona Vatamanu i Florin Tudor (Bukareszt/Bucharest)

Archiwum/The Archive:

Vahram Aghasyan (Erewań/Yerevan), Zbyněk Baladrán (Praga/Prague), Chto Delat (St. Petersburg), Miklós Erhardt (Budapeszt/Budapest), Katharina Koch (Reclaiming Space – Public Art, Bucharest 2007, kuratorzy/curators: Marius Babias, Sabine Hentzsch), Daniela Kostova (Sofia), Andreja Kulunčić (Zagrzeb/Zagreb), Khinkali Juice (Nadia Tsulukidze & Sophia Tabatadze – Tbilisi), Tadej Pogačar (Lublana), Nada Prlja (Skopje/London), Marija Mojca Pungerčar (Lublana), Stefan Rusu (Chisinau), Škart (Dragan Protić and Đorđe Balmazović – Belgrade), School of Arts, Culture and Environment University of Edinburgh – Tracking the City: Warszawa/Warsaw

Kuratorzy/Curators: Joanna Sokołowska, Benjamin Cope

Wspólpraca/Collaboration: Kamil Malinowski, Agata Pietrasik

Projekt wystawy/Exhibition space designed by Raman Tratsiuk

Zachęta Narodowa Galeria Sztuki
Pl. Małachowskiego 3
00-916 Warszawa
http://www.zacheta.art.pl/

podziękowania za pomoc i radę/ special thanks for help and advise to

Angela Harutyunyan, Petra Kapš, Marko Stamenkovic, Eszter Lázár, Tevz Logar, WHW, Ivana Bago

Joanna Sokołowska